Rozszerzenia

Rozszerzenie funkcji jest specyfikowane przez wprowadzenie średnika po definicji wyrażenia, po którym następuje własciwe rozszerzenie. Rozszerzenie można wpisać w okienku Szybkiej Edycji, lub poprzez użycie metody DCOP, Parser addFunction. Żadne z rozszerzeń nie jest dostępne dla funkcji parametrycznych, ale N i D (a,b) działa również dla funkcji biegunowych. Na przykład:

      
        f(x)=x^2; A1

wyświetli wykres y=x² razem z pierwszą pochodną. Wspierane rozszerzenia są opisane poniżej:

N: Funkcja zostanie zachowana, ale nie będzie narysowana. Może więc być wykorzystana jak każda inna zdefiniowana funkcja.
A1: Zostanie narysowany dodatkowo wykres pierwszej pochodnej, w tym samym kolorze, lecz o mniejszej gruości linii.
A2: Zostanie narysowany dodatkowo wykres drugiej pochodnej, w tym samym kolorze, lecz o mniejszej gruości linii.
D[a,b]: Ustawia dziedzinę w której będzie wyświetlana funkcja.
P[a{,b...}]: Podaje zestaw wartości parametru złożonego, dla którego ma być wyświetlona funkcja. Na przykład f(x,k)=k*x;P[1,2,3] narysuje funkcje f(x)=x, f(x)=2*x and f(x)=3*x. Możesz używac również funkcji jako argumentów opcji P.

Zauważ, że możesz również wykonywać wszystkie te operacje za pomocą okna dialogowego edytora funkcji.